Η ανάλυση του coach για το Πάρνηθα – ΠανCRMαϊκός

Πάρνηθα             –             ΠανCRMαϊκός

5              –             1

Μοιάζει σαν ένα απόλυτα φυσιολογικό και δίκαιο σκορ… αν δεν έχεις δει τον αγώνα.

Εντάξει, είναι καλύτερη ομάδα. Παίζουν οι ίδιοι ποιοτικοί παίκτες χρόνια, ξέρουν όλοι μπάλα, πήρανε και πολύ καλό τερματοφύλακα. Κι όμως…

Η προσωπική μου ματιά είναι ότι χάσαμε μεν δίκαια, αλλά σε καμία περίπτωση το σκορ δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα.

Στο 1^ο ημίχρονο, όπως αναμέναμε, φορτσάρανε να πάρουνε κεφάλι. Και τα καταφέρανε με 2 «ξεκούραστα» μακρινά σουτ (με το ένα ανοίξανε το σκορ και το άλλο πίσω από το κέντρο!), ενώ εμείς κάναμε αρκετές καλές φάσεις, αλλά η μπάλα δεν έμπαινε μέσα με τίποτε.

Στο 2^ο ημίχρονο βάλανε άλλο ένα υπέροχο γκολ και μετά… το γήπεδο έγινε κατηφόρα. Όπως τα λέγαμε, τα «φτύσανε», καθώς είχανε μία, όχι ισάξια, αλλαγή, και τους βγήκε η κούραση. Εμείς, με σχετικά φρέσκα πόδια και πολλές αλλαγές κάναμε τουλάχιστον 8 φάσεις για γκολ, με 3 δοκάρια, 3-4 χαμένα τετ-α-τετ και ένα γκολ.

Δυστυχώς κάποια πράγματα που είχαμε συζητήσει δε μας βγήκανε. Η συνεννόηση στα μαρκαρίσματα δεν ήταν η καλύτερη. Άκουσα πολλά σχόλια στο τέλος, ότι έπρεπε από την αρχή να πιέσουμε ψηλά, να παίξουμε πιο επιθετικά κτλ.

Ταπεινά, ΔΕΝ συμφωνώ. Αφενός όσοι τα λέγανε κρίνανε με την εικόνα του 2^ου ημιχρόνου, που όπως ήδη εξήγησα ήταν διαφορετική λόγω της αναμενόμενης κούρασης των αντιπάλων. Αφετέρου, πώς να παίξουμε με περισσότερους επιθετικογενείς παίκτες όταν οι μπροστινοί αφήνανε συχνά το μαρκάρισμα; Σε όλο το ματς είχαμε σταθερά 2 παίκτες άμυνα. Όταν ο Μαραγκός ήταν ο ένας από τους δύο, είχαμε πολύ μεγαλύτερη βοήθεια στο κέντρο καθώς βρισκότανε παντού. Και όμως, μας κάνανε αρκετές φάσεις, ενώ στο ένας με έναν είχαμε σημαντικό μειονέκτημα. Χαρακτηριστικό το 5^ο γκολ, που από τον πάγκο φωνάζαμε όλοι να πάει κάποιος να βοηθήσει το Μάτσα και δεν πήγε κανείς. Με ανοιχτό χώρο το Χριστόφορο δεν μπορείς να τον σταματήσεις, θα σε χορέψει. Εκεί χρειάζεται ντουμπλάρισμα από έναν από τους μπροστινούς. Δεν υπήρχε, και δεν ήταν η μόνη φορά.

Άντε και στα σχόλια για την ατομική απόδοση…

·         Κιούσης: Έφαγε 1-2 γκολ που θα μπορούσε να αποφύγει, έσωσε όμως τα διπλάσια σε πιο δύσκολες φάσεις, οπότε δεν μπορεί κανείς να πει ότι πήγε άσχημα.

·         Μάτσας: Έπαιξε σχεδόν όλο το ματς, έτρεξε αρκετά, πίεσε όσο μπορούσε και γενικά ήταν από τους πιο συγκεντρωμένους. Κάτι σουτ που έκανε ήταν στο γάμο του καραγκιόζη, όμως, και θα έπρεπε να έχει καλύτερες επιλογές.

·         Κόλλιας: Έπαιξα λίγο λόγω τραυματισμού (προσαγωγοί) και άφησα την ομάδα με 2 μόνο καθαρούς αμυντικούς, ενώ έχω ευθύνη και στο 1^ο γκολ όπου έπρεπε να πέσω πάνω στον σουτέρ (J) λίγο πιο γρήγορα.

·         Μαραγκός: Ο καλύτερος με διαφορά, IMHO. Έπαιξε όλο το ματς, έβαλε γκολ, είχε δύο δοκάρια, ενώ πήρε τις λιγότερες πάσες. Γιατί, δεν το κατάλαβα ποτέ…

·         Δήμας: Έτρεξε πολύ, μάρκαρε, είχε κέφι, ήταν στις φάσεις, θα μπορούσε να σκοράρει, δεν είχε όμως πειθαρχία. Αντί να μαρκάρει ένα παίκτη, πήγαινε δεξιά-αριστερά και μπέρδευε και όποιον άλλο είχε μαζί του στο κέντρο. Θα πρέπει να πάει σε σεμινάριο για το θέμα πάσας που θα ζητήσω από την ΟΤΕ Academy. Ήδη έχω γράψει Νίκο Γούλα και Γιάννη Πόθο.

·         Λάγγας: Όπως και ο Λάμπρος είχε πολύ κέφι και πολύ τρέξιμο, αλλά νομίζω δεν του βγήκε το παιχνίδι. Δικαιολογημένα, ίσως, καθώς έπαιξε μόνο στο μέσο του παιχνιδιού. Γυρνώντας σπίτι σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να τον βάλω να βοηθήσει στην άμυνα για κανένα 5λεπτο στο 2^ο ημίχρονο.

·         Γούλας (Κώστας): Γιατί τον φωνάζαμε Νίκο, λες και είχε κάποια σημασία, δε κατάλαβα. Ο Κώστας έτρεξε πολύ, έκανε φάσεις (πέρασε ακόμη και τον τερματοφύλακα!), έδωσε ανάσες και βοήθεια, αλλά θα έπρεπε να σουτάρει λίγο πιο πολύ. Φαινόταν λίγο έξω από τα νερά του, καθώς έχουμε παίξει λίγες φορές μαζί, αλλά βοήθησε. Η απόφαση να παίξει μέσα κι όχι στο τέρμα αντί για τον Κιούση ήταν δική μου, οπότε αν ήταν λάθος απόφαση χρεώστε το πάνω μου.

·         Παππούς: Μπήκε μόνο στο 2^ο και βοήθησε αρκετά καθώς μάζεψε λίγο το παιχνίδι. Ήταν μέσα στις φάσεις, βοήθησε και αμυντικά, ενώ είχε κι ένα δοκάρι. Μια φάση που μου έμεινε ήταν σε μια αντεπίθεση όπου είχε τρεις σχεδόν ελεύθερες επιλογές για πάσα και χωρίς λόγο γύρισε γύρω από τον άξονά του και προλάβανε οι αντίπαλοι και γυρίσανε.

·         Μπαλάσκας: Μπήκε 3 λεπτά και διέπρεψε. Παρά λίγο να κάνει και γκολ, ενώ τους ανάγκασε σε 2 λάθη με την πίεση που άσκησε. Μπράβο και καλή επάνοδος!

Να τελειώσω με το εξής: τόσα χρόνια άκουγα το «ευχάριστος πονοκέφαλος», όταν ένας προπονητής έχει πολλές λύσεις και δεν το πολυκαταλάβαινα. Τώρα το «πιάνω». Είναι πολύ πιο δύσκολο από ό,τι φαίνεται και σίγουρα κάποιοι νιώθουν αδικημένοι. Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα. Θέλω να είναι ξεκάθαρο ότι δεν κάνω διακρίσεις και ότι δε θέλω να αδικήσω κάποιον. Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια να παίζουμε πάντα 6Χ6, οπότε τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Δεν γίνεται αυτό πάντα. Οπότε Δήμα, ούτε το Μάτσα ούτε το Μαραγκό έχω γκόμενα, απλά δεν είχα άλλο αμυντικό. Μακάρι να ήμουν καλύτερα να έπαιζα κι εγώ παραπάνω.

Υ.Γ. Έμαθα ότι οι αντίπαλοι θεώρησαν ότι ήταν πονηρή η σκέψη μας να ζητήσουμε να παίξουμε 6Χ6. Κάτι τέτοια ακούω και μου γυρίζουνε τα λαμπάκια…