Μετά από μια πολύ μέτρια έως και απογοητευτική εμφάνιση, χάσαμε από την ανανεωμένη, και με πολύ παραπλανητικό όνομα πια, ομάδα του Γηροκομείου με 3-8*
Πέραν της προφανούς έλλειψης τερματοφύλακα, κάτι που στα σίγουρα επηρέασε την ομάδα σε κρίσιμα σημεία (και χωρίς να θέλω να θίξω τον φιλότιμο Μπαλάσκα, που εντούτοις έχει αποδώσει καλύτερα στο ρόλο αυτό στο παρελθόν), γενικά ήμασταν με απόδοση κάτω του μετρίου.
Το σημαντικότερο πρόβλημα στα δικά μου μάτια ήταν το transition game. Σε σχεδόν καμία περίπτωση δεν το κάναμε σωστά, ούτε όταν κάναμε αντεπίθεση ούτε όταν επιστρέφαμε στην άμυνα. Το αποτέλεσμα ήταν επανειλημμένως οι αντίπαλοι να βρίσκονται στις δικές τους αντεπιθέσεις με παίκτη παραπάνω. Ακόμα και σε περιπτώσεις που γύριζαν τρεις δικοί μας να μαρκάρουν τρεις δικούς τους, αντί να πηγαίνουν να κλείσουν τους αντιπάλους βολόδερναν κάπου στο κενό. Πολύ χαρακτηριστική η περίπτωση του 5-2 και ακόμη πιο χαρακτηριστική η περίπτωση στο πρώτο μέρος με τον Αγαπητό να μαρκάρει τρεις παίκτες σε μία φάση και ο Μαραγκός και ο Μάτσας κανέναν...
Στις δικές μας αντεπιθέσεις ακόμη χειρότερα. Οι απλές, γρήγορες και κοντινές πάσες μάλλον είναι απαγορευμένες στο μυαλό μας. Πρέπει να κάνουμε την «μπαλιά των 50 μέτρων» (20 μέτρων κατ’ αντιστοιχία στο γηπεδάκι αυτό), η οποία σχεδόν πάντα είναι ψηλοκρεμαστή και σχεδόν πάντα αποτυχημένη. Όποτε παίκτης μας προσπάθησε να τρέξει με την μπάλα τις περισσότερες φορές μπουρδούκλωνε τα πόδια του και χάριζε την μπάλα με ευκολία. Να μην συζητήσω για τα τελειώματα των φάσεων που ήταν είτε μακριά από το τέρμα (πχ πλάγιο άουτ με σουτ 2 μέτρα από το τέρμα) είτε πάνω στον (πολύ μέτριο) τερματοφύλακά τους.
Έχω ζητήσει πάμπολλες φορές να είμαστε 3 στην άμυνα και τρεις στην επίθεση. Δεν το είδα χθες να γίνεται αποτελεσματικά.
Επίσης, ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι ότι οι παίκτες δεν «βλέπουν» γήπεδο. Τουλάχιστον 4 φορές στο πρώτο ημίχρονο οι αντίπαλοι κατέβαιναν και οι 4 μαζί, αφήνοντας έναν δικό μας αμαρκάριστο (αυτό σημαίνει ότι και ο δικός μας δεν ακολουθούσε τον αντίπαλό του, αλλά αυτό είναι ένα ρίσκο που θεωρώ ότι αξίζει να παίρνουμε). Αντί να γίνει εκεί μια απλή μακρινή μπαλιά ανάμεσα στο κέντρο και την περιοχή των αντιπάλων, κάναμε κάτι άλλο. Και δεν είναι λύση να σας το σφυρίξω από τον πάγκο, γιατί έτσι θα το ακούσουν και οι αντίπαλοι. Θέλει συγκέντρωση, οξυδέρκεια και πονηριά.
Αυτό που επιβεβαίωσα επίσης χθες (λόγω της ήττας ήταν πιο έκδηλη η απογοήτευση και το πώς την εξέφραζαν οι παίκτες σε σχέση με το προηγούμενο εύκολο ματς) ότι η ομάδα έχει εκνευρισμό. Χωρίς δε την παρουσία των μικρών που γενικά παρασύρονται από τα συναισθήματά τους, ήλπιζα ότι θα ήταν πολύ πιο ήρεμα τα πράγματα. Αντίθετα, υπάρχει μια ένταση που σιγοβράζει. Η δική μου ερμηνεία είναι ότι έχει καλλιεργηθεί ένα κλίμα εκνευρισμού στην ομάδα από συγκεκριμένα άτομα. Στο τέλος του αγώνα άκουσα διάφορα παράξενα σχόλια από παίκτες χωρίς αυτοκριτική. Ότι δεν είχαμε πάθος έλεγε ένας, άλλος ζήταγε να του πούνε επακριβώς πότε έγινε αυτό από τη δική του μεριά, άλλος ζήταγε συγνώμη για την εμφάνισή του από έναν παίκτη, τον οποίο θεωρούσε ότι ήταν καλός.
Δεν είναι αυτό το νόημα. Δεν κάνουμε διαγωνισμό ούτε καλλιστεία. Δεν χρειαζόταν ούτε πάθος ούτε τρεχαντήρια ούτε κάτι ιδιαίτερο για να κερδίσουμε αυτό το ματς. Καθαρό μυαλό χρειαζόταν και ψυχραιμία. Με λύπη σας πληροφορώ ότι από τη χθεσινή ομάδα, με εξαίρεση τον Μητσιόπουλο, κανείς δεν είχε καθαρό μυαλό. Όπως είπε και ο Αγαπητός, στην αρχή το παιχνίδι φάνταζε πολύ εύκολο. Δεν πέρναγαν το κέντρο, δεν γίνονταν σουτ, κάναμε επίθεση όπως και όποτε θέλαμε. Με το που άρχισαν να κάνουν σουτ από παντού, τα οποία δεν κόβαμε αποτελεσματικά ενώ είχε επισημανθεί να γίνει το αντίθετο, οι αντίπαλοι γύρισαν το ματς και δεν το ξαναγυρίσαμε ποτέ. Δώσαμε εμείς δικαιώματα γιατί δεν κάναμε τα προφανή.
Αν μπορώ να δώσω ένα δίκιο στο θέμα του πάθους, είναι ότι δεν δώσαμε στο δεύτερο ημίχρονο την αίσθηση ότι μπορούμε να χτυπήσουμε το ματς. Ήταν σαν να ρίξαμε λευκή πετσέτα από το 5ο λεπτό του 2ου ημιχρόνου και μετά.
Οι αντίπαλοι χθες έπαιξαν καλύτερα και κέρδισαν δίκαια (όσο κι αν κάποιοι δεν θεωρούν ότι πρέπει να αναφερθεί). Η αλήθεια είναι όμως ότι πάντα παίζουν δύο ομάδες στο γήπεδο. Δεν κρίνεται ένας αγώνας από την καλή ή κακή απόδοση τη δική μας. Από ό,τι διαφαίνεται από βαθμολογία και πρόγραμμα, είναι εξαιρετικά πιθανό να παίξουμε πάλι με την ομάδα αυτή στα play-off (η άλλη πιθανότητα είναι να αντιμετωπίσουμε τους Αμπελόκηπους). Με εμφάνιση σαν τη χθεσινή δεν πάμε πουθενά. Με αλλαγή στη νοοτροπία, συν τις αναμενόμενες προσθήκες στο ρόστερ για τα Play-off, έχω εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρουμε και αναμένω να περάσουμε καθαρά και εμφατικά στην επόμενη φάση.
Αγωνίστηκαν οι:
1. Μπαλάσκας
2. Κόλλιας
3. Μάτσας
4. Αγαπητός
5. Μητσιόπουλος
6. Μαραγκός
7. Παππούς
Σε απόδοση οι δύο που ελαφρώς ξεχώρισαν ήταν οι Αγαπητός και Μητσιόπουλος. Οι υπόλοιποι είχαν κάποιες εκλάμψεις, αλλά γενικά σε πολύ ρηχά νερά με προσωπικά λάθη αλλά κυρίως με άναρχη συμπεριφορά.
Λυπάμαι αν σας χαλάω τη διάθεση με τα γραπτά μου, αλλά τα λέω όπως τα είδα. Ελπίζω να μου δοθούν αρκετές ευκαιρίες να γράψω πιο ευχάριστα πράγματα την επόμενη φορά.
*τουλάχιστον τόσα θυμάμαι, μπορεί να ήταν και 3-7.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου