Μετά από κάκιστη εμφάνιση η ομάδα μας έχασε με το ευρύ 7 – 2 από τους Ψυκτικούς. Πέραν της εμφανούς ανωτερότητας των αντιπάλων χθες, στην ομάδα στοίχισαν τα υπερβολικά πολλά νεύρα και οι αδικαιολόγητες διαμαρτυρίες προς το διαιτητή που χάλασαν το κλίμα.
Αγωνίστηκαν οι:
1. Κιούσης
2. Μάτσας
3. Μαραγκός
4. Γούλας Γιάννης (1 γκολ)
5. Γούλας Κώστας (αρχικό σχήμα)
6. Παππούς (1 γκολ)
7. Μπαλάσκας
8. Κόλλιας
Δεν θα μπω σε ατομική κριτική, το σκορ τα λέει όλα, προφανώς δεν αποδώσαμε καλά ούτε ομαδικά ούτε σε προσωπικό επίπεδο.
Χθες μου ζητήθηκε να μην γράψω πολλά και να είμαι σχετικά μαζεμένος στην κριτική μου. Ειλικρινά δεν είναι εύκολο.
Πολύ κουβέντα έγινε για το διαιτητή, για το τι σφύριξε και το τι δεν σφύριξε. Θα πω λοιπόν τα εξής, όπως τα είδα από τη σχετική ηρεμία του πάγκου:
Ο μόνος που δεν μας έφταιξε χθες ήταν ο διαιτητής. Ο άνθρωπος έδινε ό,τι έβλεπε και ό,τι θεωρούσε σωστό. Τα είδε όλα και τα έκρινε όπως έπρεπε; Πιθανότατα όχι. Έπρεπε να βγάλει κίτρινη κάρτα τουλάχιστον δυο φορές σε δυνατά μαρκαρίσματα των αντιπάλων; Πιθανότατα ναι. Όμως, δεν είναι αυτοί παράγοντες που καθορίζουν την πορεία ενός αγώνα. Εδώ θεωρώ ότι η ευθύνη βέβαια πάει πολύ βαθιά στο πώς έχουμε μάθει να βλέπουμε το ποδόσφαιρο και να θεωρούμε τους διαιτητές ρυθμιστές του αποτελέσματος για νεφάριους σκοπούς και με βαμβακερό σφάξιμο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η κουλτούρα που έχει επικρατήσει είναι ότι είτε ο διαιτητής σφυρίζει υπέρ μου και είναι καλός είτε δεν σφυρίζει υπέρ μου και είναι κακός. Νομίζω ότι χθες ήταν μια πολύ χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση.
Έχω γράψει στο παρελθόν για λάθη των διαιτητών και για το ότι χάσανε τον έλεγχο σε κάποιους αγώνες. Σε εκείνες τις περιπτώσεις όμως, η πραγματική αιτία ήταν η συμπεριφορά αντιπάλων που ξέφευγε από το αθλητικό και κατέληγε σε βρισιές, αντεγκλήσεις, bullying, τα οποία ο εκάστοτε διαιτητής πρέπει να θέτει υπό έλεγχο άμεσα. Χθες τι έγινε; Μας προκάλεσε κάποιος αντίπαλος; Μας κάνανε εκτός φάσης μαρκαρίσματα; Δηλαδή επειδή έπαιξαν πιο δυνατά, μπαίνανε στις φάσεις με πάθος και φόρα μας ενόχλησε; Δυστυχώς, η παροιμία με την αλεπού και τα κρεμαστάρια μου έρχεται στο μυαλό… Χθες μας έκοβε για πλάκα την μπάλα στο ένας με έναν αντίπαλος που έχει τα διπλά και πλέον χρόνια.
Οι μικροί της ομάδας είναι ταλαντούχα παιδιά. Στην ομάδα δεν έχουμε παίχτη που να έχει καλύτερη τεχνική π.χ. από τον Γιάννη. Η νοοτροπία τους όμως είναι παιδιού. Και το κακό είναι ότι πλέον και αυτός και τα αδέλφια του είναι άντρες. Πρέπει να το αντιληφτούν αυτό και να μην ψάχνουν δικαιολογίες δεξιά και αριστερά. Το να παίζεις καλή μπάλα δεν σημαίνει τους ντριμπλάρω όλους και σουτάρω 10 σουτ, αλλά το να παίζεις με μυαλό. Όπως έπαιξαν για άλλη μια φορά οι αντίπαλοι χθες.
Ειλικρινά, εγώ προσωπικά νιώθω σχεδόν ντροπή μετά τα χθεσινά. Όχι γιατί χάσαμε, έχουμε χάσει με πολύ χειρότερο τρόπο και από πολύ χειρότερους αντιπάλους και το ξεπεράσαμε, αλλά γιατί η ΟΜΑΔΑ φάνηκε σαν να μην ξέρει να χάνει. Η ΟΜΑΔΑ δεν είναι κάτι το άυλο, δεν είναι ιδέα ούτε τίποτε από όλες αυτές τις μαλακίες που μας ταΐζουν όλη μας της ζωή. Η ΟΜΑΔΑ είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν. Όποιος παίζει, αντιπροσωπεύει όλους μας. Και μπορώ να κάνω πολύ κουβέντα για το ποδοσφαιρικό της υπόθεσης και την απόδοση του καθενός μας και το πόση μπάλα ξέρουμε ή δεν ξέρουμε, αλλά δεν κάνω καθόλου κουβέντα για τη συμπεριφορά. Ειλικρινά, ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ να με αντιπροσωπεύουν γκρινιάρικα γατάκια. ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ να ακούω ένα συνεχές μπούρου-μπούρου. ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ να ακούω μουρμούρα μετά τον αγώνα για πόσο έπαιξα και πόσο δεν έπαιξα, για τα λάθη του συμπαίκτη, του προπονητή, του τερματοφύλακα από άντρες που κάνουν σα μυξιάρικα 12χρονα. ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ μας κάνουμε ΛΑΘΗ μέσα στον αγώνα. Ας επικεντρωθεί ο καθένας να διορθώσει τα δικά του και ας αφήσει την γκρίνια και τις παρατηρήσεις σε μένα. Για αυτό πληρώνομαι, άλλωστε.
Ακούστηκε από τους μικρούς η ανεπανάληπτη ατάκα προς τον διαιτητή ότι χρειάζεται να τους προστατέψει από τους αντιπάλους γιατί παίζουν αγώνες «σε κατηγορία». Βρήκανε αγώνα και αντιπάλους να το πούνε αυτό! Και στην τελική, ποια η διαφορά του να χτυπήσει ένας από τους μικρούς, που θα χάσει κάποιους αγώνες «στην κατηγορία» από το να χτυπήσει κάποιος από εμάς τους υπόλοιπους και να μην πάει στη δουλειά του ή να μην μπορεί να φροντίσει τα παιδιά του. Το ότι παίζουν σε «κατηγορία» σημαίνει ότι βλέπουν πολύ χειρότερα πράγματα κάθε βδομάδα, από μαρκαρίσματα, από σφυρίγματα, από συμπεριφορές, από αλητεία εντός κι εκτός γηπέδου. Δεν μπορούν να μαζέψουν τα νεύρα τους για 50 λεπτά ένα απόγευμα Δευτέρας; Ή νομίζουν ότι έχει κανείς την όρεξη να ακούει την ακατάπαυστη και αδικαιολόγητη γκρίνια τους;
Χθες θα έπρεπε να παίζουμε με 3 παίκτες από το πρώτο ημίχρονο αν ο διαιτητής φερνόταν όπως έπρεπε. Μόνο και μόνο από σεβασμό στις προσπάθειες που κάναμε όλοι στην ομάδα, και κυρίως εγώ, να ηρεμήσουμε τους μικρούς δεν τους απέβαλε, τη στιγμή που τον προσβάλλανε συνεχώς. Και πέραν αυτού μου ζητάγανε να του γκρινιάζω κι εγώ από τον πάγκο και να προσθέτω κι άλλο εκνευρισμό στην ομάδα και τον διαιτητή. Αν δεν διατηρήσω την ψυχραιμία από έξω, ποιος θα το κάνει;
Από εδώ και πέρα, με το παραμικρό κιχ από ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ προς διαιτητή, συμπαίκτη ή αντίπαλο η επόμενη στάση είναι ο πάγκος. Και ας παίζουμε με παίκτη λιγότερο.
Ένα πράγμα μας ξεχωρίζει όλα τα χρόνια, ότι είμαστε μια μεγάλη και καλή παρέα. Ότι διατηρούμε ένα προφίλ ελαφρώς διαφορετικό από τους υπόλοιπους, ότι χαιρόμαστε αυτό που κάνουμε, όχι μόνο εντός του γηπέδου αλλά και κυρίως εκτός. Και επειδή προσωπικά, αν και δεν με βλέπω να ξαναπαίζω φέτος αλλά, θέλω να συνεχίσω να το γουστάρω και να κατεβαίνω να σας βοηθάω όσο μπορώ, θέλω να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν. Και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.
Τα δύο τελευταία χρόνια, με τη συμμετοχή των μικρών, και κυρίως του Γιάννη, έχουμε γίνει στόχος των αντιπάλων. Αυτό εκείνοι το βλέπουν ως κίνητρο να βελτιωθούν, να παίξουν πιο δυνατά, κάποιοι ακόμη και αντιαθλητικά για να ανταπεξέλθουν. Εμείς το είδαμε χθες ως ευκαιρία για κλάψα. Πρέπει να το ανατρέψουμε αυτό και να τους κάνουμε να μας βλέπουν και να τρέμουν. Να καταλάβουν ότι όσο και να προσπαθήσουν δε θα μας λυγίσουν. Απλά είναι τα πράγματα. Και φυσικά, με νεύρα στα νεύρα, με φωνή στην φωνή δεν λύνονται τα προβλήματα, όπως έγινε στην ανάπαυλα.
Για τα θέματα τακτικής κτλ που τέθηκαν χθες. Οι αντίπαλοι μας γλέντησαν. Μας έπαιξαν σαν τη γάτα με το ποντίκι και μας άνοιγαν όπως θέλανε για πλάκα. Δεν ξέρω ποιο ματς έβλεπε ο Παππούς χθες, εγώ είδα ένα ματς όπου τα 4 από τα 7 γκολ μπήκαν με την μπάλα να ξεκινά από το τέρμα, να πηγαίνει στα πλάγια, μετά στο φορ και μετά πάλι στα πλάγια. Είδα να μας επιτίθενται τρεις παίκτες και εμείς να αμυνόμαστε με ένα ή με δύο πάνω από 10 φορές. Τους είδα να αμύνονται με 3 και 4 παίκτες και ο μέσος όρος ηλικίας να είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας. Τους είδα να μπαίνουν με πάθος και δύναμη από την αρχή ως τα τέλος. Αυτό δεν είναι τακτική, αυτό είναι η αλφαβήτα. Για να τα κάνεις αυτά δεν χρειάζεσαι ούτε Γκουαρντιόλα ούτε Αλέφαντο. Χρειάζεσαι κοινή λογική. Αυτό έλειπε χθες. Φυλάγαμε με 2 ακίνητους παίκτες τον Αρβανιτοζήση και οι άλλοι δύο με το ζόρι γύρναγαν μέχρι το κέντρο. Δεν γίνεται έτσι. Εμείς βλέπαμε τα τρένα να περνάνε.
Επίσης, για να δώσω ένα δίκιο στον Παππού, όταν κάνουμε επίθεση δεν γίνεται να παίζουμε όλο το παιχνίδι βασισμένοι στο ατομικό παιχνίδι ενός παίκτη. Μια φορά θα το κάνει, δυο φορές θα το κάνει, μετά θα τον κλείσουν και καληνύχτα σας. Η μπάλα πρέπει να γυρνάει και να πηγαίνει σε αμαρκάριστο παίκτη. Όποιος και να είναι αυτός (ακόμη κι ο Μάτσας δηλαδή, άσχετο που δεν είχε δουλειά να βρίσκεται προωθημένος). Χρειάζεται να την γυρνάμε την μπάλα, ακόμη και στον τερματοφύλακα αν χρειαστεί (κι αυτός δεν χρειάζεται να κάνει 40άρες μπαλιές σε 30άρι γήπεδο βέβαια). Πιο εύκολα ξεπερνάς τους αντιπάλους με γρήγορο ένα-δυο παρά με συνεχείς ντρίμπλες. Αμφιβάλω ότι υπάρχει προπονητής στις «κατηγορίες» που λέει στους παίκτες του να παίρνουν την μπάλα και να τρέχουν. Τα απωθημένα τους, όσοι τα έχουν, ας τα βγάζουν αλλού.
Έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή η κατάσταση στη βαθμολογία, ο πιο πιθανός αντίπαλος είναι οι Ψυκτικοί στα ημιτελικά των play-off. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ανατρέψουμε πολλά για να τα καταφέρουμε. Κυρίως πρέπει να ανατρέψουμε την δική μας κακή νοοτροπία και ψυχολογία. Πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, όχι μόνο να τους παίξουμε στα ίσια αλλά και να τους κερδίσουμε και τις δύο φορές που θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας, μένει όμως να το αποδείξουμε στο γήπεδο…
Αύριο έχουμε αγώνα με τους Αμπελόκηπους. Καλή ομάδα, με πολύ καλούς επιθετικούς που μας δυσκόλεψε αρκετά στον προηγούμενο γύρο (ο αγώνας που παίχτηκε λόγω βροχής σε δύο δόσεις). Έχουν ένα πολύ καλό επιθετικό, από τους καλύτερους στο πρωτάθλημα. Ελπίζω να συνέλθουμε, γιατί σε αντίθεση με το χθεσινό, αυτό είναι από τα παιχνίδια που δεν χωράει ο νους μου ότι μπορούμε να τα χάσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου