ΠανCRMαϊκός - Ψυκτικοί Τροίας ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ 2014-2015

Καλημέρα σε όλους.

Μετά από ένα αναμενόμενα πολύ δύσκολο αγώνα με τους Ψυκτικούς Τροίας, η ομάδα μας ήρθε ισόπαλη και τελικά αποκλείστηκε στη διαδικασία των πέναλτι.

Ο αγώνας κρίθηκε κατά τη γνώμη μου όχι στα πέναλτι, τα οποία είναι καθαρά θέμα στιγμής και τύχης, αλλά νωρίτερα στην αντίδρασή μας και στις τρεις φορές που βρεθήκαμε μπροστά στο σκορ.

Προσωπικά λάθη, είτε της άμυνας είτε του προπονητή, στοίχισαν τις 3 ισοφαρίσεις και έτσι βρεθήκαμε να ψάξουμε την τύχη μας από το σημείο του πέναλτι.

Οι αντίπαλοι αγωνίστηκαν έξυπνα και κύριο μέλημά τους ήταν να κλείσουν όλους τους διαδρόμους προς την εστία τους. Με τρεις στην άμυνα κατάφεραν να μας δυσκολέψουν πολύ, ενώ με ένα επιθετικό προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τα όποια πιθανά ρήγματα. Δυστυχώς τα κατάφεραν σε όλα.

Για να είμαι δίκαιος, βέβαια, τα 4 από τα 6 γκολ του αγώνα προήλθαν από αναμπουμπούλες στις άμυνες, ενώ τα άλλα δύο ήταν με χτυπήματα πέναλτι, ένα για κάθε ομάδα.

Τα λάθη στα οποία αναφέρθηκα νωρίτερα ήταν τα εξής:

1ο γκολ: Λάθος αντίδραση/τοποθέτηση του Μάτσα, εύκολο γκολ για τους αντιπάλους.

2ο γκολ: Λάθος απόφαση του Κόλλια να βγάλει τον Μαραγκό αμέσως μετά το 2-1, αναμπουμπούλα στην άμυνά μας, και πάλι ισοφάριση.

3ο γκολ: Λάθος του Γιάννη στο ντουμπλάρισμα (ήταν πολύ μακριά από τους δύο επιθετικούς), αναγκάστηκε να βγει ο Μαραγκός πρώτος στην μπάλα, δεν την έφτασε και χωρίς λόγο βάζει το χέρι, χαρίζοντας ένα πέναλτι (το αν ήταν μέσα ή έξω από την περιοχή δεν μπορώ να το πω, αλλά δεν έχει και τόση σημασία).

Ένα άλλο πιθανό λάθος δικό μου ήταν ότι δεν χρησιμοποίησα όλους τους παίκτες ή τουλάχιστον όσο το δυνατό περισσότερους. Από τους 12 ετοιμοπόλεμους έπαιξαν οι 8, ενώ Λάγγας, Σίνος, Μπαλάσκας, Παππούς είδαν το αγώνα από τον πάγκο. Ο Μητσιόπουλος επίσης έπαιξε πολύ λίγο. Από την άλλη, οι επιλογές στην άμυνα ήταν δεδομένα περιορισμένες, ο Λουκάς ήταν άρρωστος και βγήκε απλά και μόνο να πάρει μιαν ανάσα προς το τέλος του ημιχρόνου, ενώ αυτοί που τον κάλυψαν (Δήμας και Γιάννης Γούλας) δεν με έπεισαν ότι μπορούσαν να παίξουν το ρόλο που χρειαζόταν. Ίσως έπρεπε να δοκιμάσω και άλλους…

Ένα άλλο στοιχείο που έχει μια μικρή σημασία ήταν ότι άργησαν και ο Μαραγκός και ο Μητσιόπουλος και ο Νίκος, οπότε ουσιαστικά άλλαξα τις αρχικές σκέψεις σε ένα βαθμό…

Ξεκίνησαν οι:

1. Γούλας Κώστας

2. Μάτσας

3. Μαραγκός

4. Γούλας Γιάννης

5. Βενέκας

Μπήκαν στην πορεία και οι:

6. Μητσιόπουλος

7. Δήμας

8. Γούλας Νίκος

Η σειρά των πέναλτι:

1 – 0 Γούλας Κώστας

1 – 1

2 – 1 Γούλας Νίκος

2 – 2

2 – 2 Απόκρουση τερματοφύλακα σε πέναλτι του Γούλα Γιάννη

2 – 3 

3 – 3 Παππούς

3 – 3 Απόκρουση Γούλα Κώστα

4 – 3 Μητσιόπουλος

4 – 4 

4 – 4 Εκτέλεση άουτ από Βενέκα

4 – 5 

Ατομική κριτική:

1. Γούλας Κώστας: Τι να πω για αυτό το παιδί. Τέτοια ψυχραιμία και αποφασιστικότητα λίγες φορές έχω δει. Και το πέναλτι έβαλε, και τέρμα έπαιξε, και επίθεση σκοράροντας, και στα πέναλτι μπήκε με το σπαθί του (μου το ζήτησε) πρώτος και το έβαλε, και πέναλτι απέκρουσε. Θα θέλαμε να αποκρούσει ένα ακόμη, αλλά δεν ήταν τυχερό.

2. Μάτσας: Εξαιρετικός με εξαίρεση 1-2 λάθη, έβγαλε όλο το ματς, ενώ θα μπορούσε να είχε σκοράρει σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Ο μόνος που έκανε αξιόλογα σουτ από μακριά, είχε ένα δοκάρι και ένα χαμένο τετ-α-τετ.

3. Μαραγκός: Υπερέβαλε εαυτό, σκόραρε, έκανε καταπληκτική δουλειά στο ντουμπλάρισμα, αλλά προδόθηκε από τις δυνάμεις του όσον αφορά τις προωθήσεις του που ήταν πολύ λίγες, ενώ υπήρξε και μοιραίος στο αχρείαστο πέναλτι. Άδοξο για έναν από τους καλύτερους παίκτες μας φέτος.

4. Γούλας Γιάννης: Δεν πήγε καλά. Τον κλείσανε πολύ αποτελεσματικά, δεν βρήκε χώρους, αλλά το προσπάθησε αρκετά. Όσο παίξανε με τον Κώστα βρεθήκανε πιο καλά, με τον Νίκο δεν έγινε το ίδιο και μας στοίχισε. Γιατί δεν δίνει την πάσα στον αμαρκάριστο παίκτη γρήγορα ποτέ δε θα το καταλάβω. Και να πεις ότι ο αμαρκάριστος είμαι εγώ, να μην τη δώσει. Αλλά ούτε στον Νίκο ούτε στον Μητσιόπουλο; Του καταλογίζω και ευθύνη στο 3ο γκολ, όπως ήδη έγραψα. Οι αντίπαλοι στην φάση αυτή είχανε 2 επιθετικούς, οπότε έπρεπε να κάνει βήματα προς τα πίσω να κόψει αυτός την μπάλα, ώστε να μη χρειαστεί να βγει πρώτος ο Μάτσας ή ο Μαραγκός, όπως κι έγινε. Τέλος, έχασε και το πέναλτί του, απέναντι στον ίδιο τερματοφύλακα. Επίσης άδοξο τέλος για τον καλύτερό μας παίκτη φέτος.

5. Βενέκας: Στην επίθεση δυσκολεύτηκε, στο τέρμα διέπρεψε. Κρίμα που δεν έβαλε το πέναλτί του, όχι για κανένα άλλο λόγο πέραν του ότι ούτε για αυτόν ήταν αντάξιο φινάλε της φετινής του προσπάθειας.

6. Μητσιόπουλος: Μπήκε αλλαγή, δεν βρήκε πατήματα και στο 2ο ημίχρονο δεν μπήκε καθόλου από δική μου επιλογή. Εκτέλεσε το μακράν καλύτερο και πιο ψύχραιμο πέναλτι της όλης διαδικασίας.

7. Δήμας: Καλή παρουσία, βοήθησε όσο έπαιξε στο κέντρο, στην άμυνα έπαιξε λίγο αλλά δεν πήγε καλά. Δεν πρόλαβε να χτυπήσει πέναλτι (θα ήταν ο επόμενος).

8. Γούλας Νίκος: Δεν ήταν σε καλή μέρα. Επηρεάστηκε από την μεγάλη απουσία του και δεν βοήθησε όσο θα ήθελε και όσο χρειαζόταν. Ζήτησε να παίξει επίθεση, αλλά έπαιξε πιο πίσω από τον αδελφό του. Προσπάθησε να ηρεμήσει το παιχνίδι, αλλά παραδόξως δοκίμασε πολλές μακρινές μπαλιές, οι οποίες σε τόσο κλειστή άμυνα δεν είναι το καλύτερο. Το πέναλτι το έβαλε με ψυχραιμία.

9. Παππούς: ο μόνος από τους παίκτες που δεν αγωνίστηκαν που χτύπησε πέναλτι. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον έχω στην πρώτη πεντάδα εκτελεστών και με δικαίωσε με πολύ καλή εκτέλεση.

Έτσι λοιπόν χάσαμε την πρόκριση. Χωρίς ήττα καταφέραμε να αποκλειστούμε από χειρότερη ομάδα και έτσι δεν πετύχαμε το στόχο μας να αγωνιστούμε στον τελικό και να διεκδικήσουμε ό,τι θα μπορούσαμε από τις Καλωδιακές. Το προφανές είναι ότι θα πούμε «του χρόνου καλύτερα», αλλά φέτος ήταν πολλά που γίνανε για να φτάσουμε μέχρι εδώ και αυτό είναι που με πονάει λίγο, πέραν της χθεσινής πίκρας.

Δράττομαι της ευκαιρίας να κάνω έναν προσωπικό απολογισμό και να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου.

Για να πω την αλήθεια, με εξάντλησε η χρονιά αυτή. Πολύ τρέξιμο, κυρίως εκτός αγωνιστικού χώρου, πολύ σκέψη, πολύ μεγάλη προσπάθεια, από τα στατιστικά και την ανάλυση, έως τις ώρες μελέτης και προετοιμασίας για την αντιμετώπιση των αντιπάλων...

Χθες κοιμήθηκα 2-3 ώρες μόνο από τις σκέψεις. Έβλεπα φάσεις του αγώνα και σκεφτόμουν πόσα πράγματα θα μπορούσα να αλλάξω για να έχουμε διαφορετικό αποτέλεσμα. Για να είμαι ειλικρινής, νοιώθω και μια μικρή απογοήτευση, αφού είδα τον κόπο μας να πηγαίνει χαμένος.

Έμαθα όμως και πολλά αυτή τη χρονιά, πιστεύω βελτιώθηκα αρκετά στο προπονητικό μου ρόλο. Νομίζω ότι βρήκα ένα σύστημα που ταιριάζει στην ομάδα μας, αν και στον τελευταίο αγώνα αναγκάστηκα να το προδώσω, κι ίσως αυτό να στοίχησε. Ακόμη κι αυτή η απόφαση όμως δεν πάρθηκε επιπόλαια, υπήρξε πολύ δουλεία από πίσω.

Στενοχωρήθηκα που δεν μπόρεσα να βοηθήσω και αγωνιστικά περισσότερο μιας και ξεκίνησα με καλές προϋποθέσεις και καλές εμφανίσεις αλλά το πόδι μου δεν άντεξε.

Θεωρώ ότι κέρδισα ανθρώπους και φίλους από την φετινή εμπειρία. Μπορεί να στενοχώρησα κάποιους στιγμιαία, αλλά να είστε σίγουροι ότι δεν υπήρχε πρόθεση.

Αρκετές φορές στη διάρκεια της χρονιάς σκέφτηκα να τα παρατήσω στο τέλος της χρονιάς. Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η σκέψη έχει φύγει εδώ και λίγο καιρό από το μυαλό μου. Αν με θέλει και η ομάδα, προτίθεμαι να παραμείνω στο ρόλο μου. Είμαι λοιπόν στη διάθεσή σας.

Κλείνοντας, ένα ερώτημα και μία απάντηση:

Θα τα καταφέρουμε του χρόνου και πάλι το ίδιο καλά ή και καλύτερα;

Κανείς δεν το ξέρει. Προσωπικά το πιστεύω ακράδαντα. Πρέπει όμως να έχουμε όλοι στην άκρη του μυαλού μας ότι αυτό που πετύχαμε φέτος δεν μας το χάρισε κανείς. Το πήραμε με πολύ σκληρή δουλειά και προσπάθεια. Για να ξαναγίνει του χρόνου, θα χρειαστεί το ίδιο ή και ακόμη περισσότερο σθένος και αφοσίωση. Του χρόνου θα μας περιμένουν στην γωνία, όλοι ανεξαιρέτως. Για κάποιον λόγο δημιουργήσαμε αντιπάθειες φέτος. Ίσως γιατί τους χαλάσαμε τη σούπα. Ίσως γιατί κυνηγήσαμε το μερίδιο της επιτυχίας σε όλα τα επίπεδα, εντός και εκτός γηπέδου. Θεωρώ ότι δεν κάναμε σε καμία περίπτωση κάτι μεμπτό. Το πρόβλημα δεν είναι δικό μας, είναι δικό τους. Και του χρόνου θα πρέπει να τους το αποδείξουμε για μια ακόμη φορά.

Πάμε λοιπόν γερά, όπως πάντα, και αν και το παρόν μας ξέφυγε για μια στιγμή από τα χέρια, το μέλλον μας ανήκει.