Λένε ότι κάθε προσγείωση από την οποία βγαίνει όρθιος είναι μια καλή προσγείωση, ακόμη κι αν το αεροπλάνο καταστράφηκε ολοσχερώς. Τελικά όμως, αν και φτάσαμε κοντά, δεν βρήκαμε και πορτοφόλι μετά την πτώση. Το ταξίδι Κόλαση – Παράδεισος είχε κατάληξη στην ισοπαλία και αυτό μας φέρνει τελικά στην Τρίτη θέση, ισόβαθμους με την Ένωση ΟΤΕ και ένα πόντο πίσω από Πάρνηθα και Καλωδιακές.
Αγωνίστηκαν οι:
1. Βενέκας
2. Μάτσας
3. Μαραγκός
4. Γούλας Γιάννης
5. Μητσιόπουλος
Και αγωνίστηκε και ο
6. Γούλας Κώστας, ενώ οι
7. Μπαλάσκας και
8. Κόλλιας δεν είχανε καθόλου χρόνο συμμετοχής.
Ο αγώνας ξεκίνησε εντελώς στραβά, καθώς στην πρώτη τους φάση μας έκαναν γκολ (για να μην σας κουράζω, όλα τα έβαλε ο Αρβανιτοζήσης, ο οποίος έπαιξε χωρίς τον Γκίκα χθες και βρήκε χώρο και τρόπο να οργιάσει). Τα τέσσερα γκολ που δεχτήκαμε ήταν σχεδόν πανομοιότυπα, με μόνη διαφορά τον παίκτη που μάρκαρε (2 ο Μάτσας, 2 ο Μαραγκός), και στις 4 περιπτώσεις η φάση κατέληξε σε ένας με έναν όπου ο αμυντικός, παρά τις φωνές από όλους τους υπόλοιπους «έπεφτε» στον παίκτη, δίνοντας του το πλεονέκτημα των 2-3 βημάτων που χρειαζόταν για να σουτάρει υπό καλές προϋποθέσεις (για τα δικά του δεδομένα καλές). 4 εξαιρετικά γκολ, εντελώς άπιαστα στις γωνίες.
Κάπου ενδιάμεσα είχαμε μειώσει σε 3 – 1 με ατομική προσπάθεια του Γιάννη και το ημίχρονο έκλεισε με 4 – 1. Οι αντίπαλοι παίζανε με τρεις αμυντικούς, μέσα στους οποίους «πνίγονταν» οι επιθετικοί, ειδικά τη στιγμή που σε καμία περίπτωση δεν έγιναν προσπάθειες για στοιχειώδες passing game.
Στο 2ο ημίχρονο αναγκαστικά ρισκάραμε. Παίξαμε με μόνο αμυντικό τον Μαραγκό και με τρεις προωθημένους, εκ των οποίων Γιάννης και Κώστας κάλυπταν στο ντουμπλάρισμα (γίνανε βέβαια και λάθη τα οποία ευτυχώς δεν στοίχισαν). Οι οδηγίες ήταν να υπάρχει κίνηση, εναλλαγή θέσεων και πάσες. τα δύο πρώτα έγιναν, το τρίτο λίγο επιχειρήθηκε λίγο καλύτερα, αλλά και πάλι υπήρχε έλλειψη καθαρού μυαλού. Δυστυχώς, χρειαζόταν μια ανάσα από κεντρώο – επιθετικό παίκτη που δεν υπήρχε στον πάγκο (στο 2ο ημίχρονο ο πάγκος είχε τρεις αμυντικούς – Μάτσας, Κόλλιας, Μπαλάσκας – από τους οποίος εκτιμώ κανένας δε θα έδινε αυτό που χρειαζόταν η ομάδα για να φρεσκαριστεί). Έτσι, ο Γιάννης αναγκάστηκε να βγάλει όλο το ματς, κάτι το οποίο δεν τον κουράζει, αλλά δεν τον αφήνει να δει λίγο τον αγώνα από έξω λίγο και να ξαναμπεί πιο ψύχραιμος.
Ευτυχίσαμε να σκοράρουμε 3 φορές, από τις οποίες μόνο η μία έγινε με πάσα (!), και εκεί που ο αγώνας είχε γίνει εντελώς άναρχος (με φάσεις να χάνονται εκατέρωθεν και πολλά φάουλ και καθυστερήσεις), κερδίσαμε ένα πεντακάθαρο πέναλτι, το οποίο δυστυχώς δεν είχε ευτυχή κατάληξη (κακή εκτέλεση του Γιάννη, καλή αντίδραση του εξαιρετικού χθες αντίπαλου τερματοφύλακα).
Ατομική κριτική:
1. Βενέκας: Είχε καλές αντιδράσεις σε αρκετές φάσεις, στα γκολ δεν υπήρχε δυνατότητα να τα πιάσει. Τον συνεπήρε ο ενθουσιασμός σε μία φάση και έφτασε μέχρι του κέντρο (!), οπότε και σούταρε (!!) πάνω στους αντιπάλους, κάτι που παρά λίγο να κοστίσει.
2. Μάτσας: Μοιράστηκε στο 1ο ημίχρονο με τον Μαραγκό του ντουμπλάρισμα, αλλά έχασε πολύ εύκολα τον αντίπαλο σε 2 φάσεις, ενώ κόντεψε να βάλει και αυτογκόλ (οριζόντιο δοκάρι και ευτυχώς η μπάλα έσκασε εκτός γραμμής).
3. Μαραγκός: Χωρίς μεγάλη συγκέντρωση στο 1ο ημίχρονο, έχασε επίσης πολύ εύκολα για το επίπεδό του τον αντίπαλο σε δύο φάσεις, στο 2ο έπαιξε πολύ πιο καλά και συνετέλεσε στην επάνοδο του 2ου ημιχρόνου.
4. Γούλας Γιάννης: Έβαλε 3 γκολ, θα μπορούσε και 4ο, αλλά… δεν ήταν καλός. Πήρε την μπάλα περισσότερους από όλους τους άλλους, έκανε εξαιρετικές προσπάθειες αλλά και λάθη, όμως το χειρότερο ήταν ότι δεν ήταν καθόλου ομαδικός. Ελάχιστες πάσες, οι περισσότερες κακές. Ο Μητσιόπουλος ακόμη περιμένει αμαρκάριστος…
5. Μητσιόπουλος: Στο 1ο ημίχρονο πνίγηκε εντελώς από τους αμυντικούς. Στο 2ο βρήκε χώρους, γύρισε και πιο πίσω καθώς ουσιαστικά έπαιζε με έναν αντίπαλο κάθε φορά. Είχε ευκαιρίες να σκοράρει, αλλά δεν τροφοδοτήθηκε όταν και όπως έπρεπε. Όπως πάντα, γύριζε πίσω και έσωσε την ομάδα σε 2 περιπτώσεις.
6. Γούλας Κώστας: Έδωσε φρεσκάδα στην ομάδα με τις ενέργειές του, έβαλε ένα καταπληκτικό γκολ και έπαιξε για την ομάδα. Από τους καλύτερους.
Οι διαμαρτυρίες για χέρια κτλ ήταν εκτός τόπου και χρόνου από όλους, όπως και οι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του διαιτητή (μία σφυρίζει, μία όχι). Ο κανονισμός ξεκάθαρα αναφέρει ότι φάουλ (κατ’ επέκταση και πέναλτι) δίνεται μόνο όταν κάποιος κάνει χέρι σκόπιμα. Το πού πάει η μπάλα δεν έχει καμία σημασία. Αλλά, αυτά μας λένε οι φυλλάδες και οι δημοσιογράφοι/οπαδοί, αυτά μαθαίνουμε, δεν ανοίγουμε τα στραβά μας να διαβάσουμε και λίγο τους κανονισμούς.
Τέλος πάντων, αποφύγαμε τα χειρότερα σε ένα αγώνα στον οποίο παίξαμε άσχημα και που φοβόμουν αρκετά, κυρίως γιατί ήταν 2 κολλητά ματς με τον ίδιο αντίπαλο σε λιγότερο από 7 μέρες, και η διαφορά από τους πρώτους είναι η μικρότερη δυνατή. Επίσης, διατηρήθηκε σχετικά μακριά και η ομάδα των Ψυκτικών, που με την ισοπαλία θα πλησίαζε και αυτή.
Την ερχόμενη αγωνιστική (αύριο) έχουμε αγώνα με την μόνη ομάδα που μας έχει κερδίσει φέτος. Μάλιστα, μας κέρδισε σε έναν αγώνα παρόμοιο με τον χθεσινό, όπου οι αντίπαλοι παίξανε με το ίδιο στυλ παιχνιδιού και το παιχνίδι είχε παρόμοια εξέλιξη. Θεωρώ ότι πρέπει να κερδίσουμε οπωσδήποτε, ακόμη και με μισό-μηδέν, όχι για λόγους ρεβάνς ή οτιδήποτε σχετικό, αλλά γιατί την επόμενη εβδομάδα ακολουθεί αγώνας με τις Καλωδιακές και πρέπει να διατηρήσουμε οπωσδήποτε τον 1 βαθμό διαφοράς για να τους ξεπεράσουμε.
Συνεπώς, τα κεφάλια μέσα, μαζευόμαστε όλοι αύριο και κάνουμε τη δουλειά μας. Το παιχνίδι είναι στο χέρι μας. Και το ότι δεν ανεβήκαμε στην πρώτη θέση χθες δε σημαίνει τίποτε. Το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί στο τέλος κι όχι τώρα. Το χθεσινό αποτέλεσμα μας κρατάει σε απόσταση βολής και αυτό είναι στα σίγουρα θετικό…
Αγωνίστηκαν οι:
1. Βενέκας
2. Μάτσας
3. Μαραγκός
4. Γούλας Γιάννης
5. Μητσιόπουλος
Και αγωνίστηκε και ο
6. Γούλας Κώστας, ενώ οι
7. Μπαλάσκας και
8. Κόλλιας δεν είχανε καθόλου χρόνο συμμετοχής.
Ο αγώνας ξεκίνησε εντελώς στραβά, καθώς στην πρώτη τους φάση μας έκαναν γκολ (για να μην σας κουράζω, όλα τα έβαλε ο Αρβανιτοζήσης, ο οποίος έπαιξε χωρίς τον Γκίκα χθες και βρήκε χώρο και τρόπο να οργιάσει). Τα τέσσερα γκολ που δεχτήκαμε ήταν σχεδόν πανομοιότυπα, με μόνη διαφορά τον παίκτη που μάρκαρε (2 ο Μάτσας, 2 ο Μαραγκός), και στις 4 περιπτώσεις η φάση κατέληξε σε ένας με έναν όπου ο αμυντικός, παρά τις φωνές από όλους τους υπόλοιπους «έπεφτε» στον παίκτη, δίνοντας του το πλεονέκτημα των 2-3 βημάτων που χρειαζόταν για να σουτάρει υπό καλές προϋποθέσεις (για τα δικά του δεδομένα καλές). 4 εξαιρετικά γκολ, εντελώς άπιαστα στις γωνίες.
Κάπου ενδιάμεσα είχαμε μειώσει σε 3 – 1 με ατομική προσπάθεια του Γιάννη και το ημίχρονο έκλεισε με 4 – 1. Οι αντίπαλοι παίζανε με τρεις αμυντικούς, μέσα στους οποίους «πνίγονταν» οι επιθετικοί, ειδικά τη στιγμή που σε καμία περίπτωση δεν έγιναν προσπάθειες για στοιχειώδες passing game.
Στο 2ο ημίχρονο αναγκαστικά ρισκάραμε. Παίξαμε με μόνο αμυντικό τον Μαραγκό και με τρεις προωθημένους, εκ των οποίων Γιάννης και Κώστας κάλυπταν στο ντουμπλάρισμα (γίνανε βέβαια και λάθη τα οποία ευτυχώς δεν στοίχισαν). Οι οδηγίες ήταν να υπάρχει κίνηση, εναλλαγή θέσεων και πάσες. τα δύο πρώτα έγιναν, το τρίτο λίγο επιχειρήθηκε λίγο καλύτερα, αλλά και πάλι υπήρχε έλλειψη καθαρού μυαλού. Δυστυχώς, χρειαζόταν μια ανάσα από κεντρώο – επιθετικό παίκτη που δεν υπήρχε στον πάγκο (στο 2ο ημίχρονο ο πάγκος είχε τρεις αμυντικούς – Μάτσας, Κόλλιας, Μπαλάσκας – από τους οποίος εκτιμώ κανένας δε θα έδινε αυτό που χρειαζόταν η ομάδα για να φρεσκαριστεί). Έτσι, ο Γιάννης αναγκάστηκε να βγάλει όλο το ματς, κάτι το οποίο δεν τον κουράζει, αλλά δεν τον αφήνει να δει λίγο τον αγώνα από έξω λίγο και να ξαναμπεί πιο ψύχραιμος.
Ευτυχίσαμε να σκοράρουμε 3 φορές, από τις οποίες μόνο η μία έγινε με πάσα (!), και εκεί που ο αγώνας είχε γίνει εντελώς άναρχος (με φάσεις να χάνονται εκατέρωθεν και πολλά φάουλ και καθυστερήσεις), κερδίσαμε ένα πεντακάθαρο πέναλτι, το οποίο δυστυχώς δεν είχε ευτυχή κατάληξη (κακή εκτέλεση του Γιάννη, καλή αντίδραση του εξαιρετικού χθες αντίπαλου τερματοφύλακα).
Ατομική κριτική:
1. Βενέκας: Είχε καλές αντιδράσεις σε αρκετές φάσεις, στα γκολ δεν υπήρχε δυνατότητα να τα πιάσει. Τον συνεπήρε ο ενθουσιασμός σε μία φάση και έφτασε μέχρι του κέντρο (!), οπότε και σούταρε (!!) πάνω στους αντιπάλους, κάτι που παρά λίγο να κοστίσει.
2. Μάτσας: Μοιράστηκε στο 1ο ημίχρονο με τον Μαραγκό του ντουμπλάρισμα, αλλά έχασε πολύ εύκολα τον αντίπαλο σε 2 φάσεις, ενώ κόντεψε να βάλει και αυτογκόλ (οριζόντιο δοκάρι και ευτυχώς η μπάλα έσκασε εκτός γραμμής).
3. Μαραγκός: Χωρίς μεγάλη συγκέντρωση στο 1ο ημίχρονο, έχασε επίσης πολύ εύκολα για το επίπεδό του τον αντίπαλο σε δύο φάσεις, στο 2ο έπαιξε πολύ πιο καλά και συνετέλεσε στην επάνοδο του 2ου ημιχρόνου.
4. Γούλας Γιάννης: Έβαλε 3 γκολ, θα μπορούσε και 4ο, αλλά… δεν ήταν καλός. Πήρε την μπάλα περισσότερους από όλους τους άλλους, έκανε εξαιρετικές προσπάθειες αλλά και λάθη, όμως το χειρότερο ήταν ότι δεν ήταν καθόλου ομαδικός. Ελάχιστες πάσες, οι περισσότερες κακές. Ο Μητσιόπουλος ακόμη περιμένει αμαρκάριστος…
5. Μητσιόπουλος: Στο 1ο ημίχρονο πνίγηκε εντελώς από τους αμυντικούς. Στο 2ο βρήκε χώρους, γύρισε και πιο πίσω καθώς ουσιαστικά έπαιζε με έναν αντίπαλο κάθε φορά. Είχε ευκαιρίες να σκοράρει, αλλά δεν τροφοδοτήθηκε όταν και όπως έπρεπε. Όπως πάντα, γύριζε πίσω και έσωσε την ομάδα σε 2 περιπτώσεις.
6. Γούλας Κώστας: Έδωσε φρεσκάδα στην ομάδα με τις ενέργειές του, έβαλε ένα καταπληκτικό γκολ και έπαιξε για την ομάδα. Από τους καλύτερους.
Οι διαμαρτυρίες για χέρια κτλ ήταν εκτός τόπου και χρόνου από όλους, όπως και οι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του διαιτητή (μία σφυρίζει, μία όχι). Ο κανονισμός ξεκάθαρα αναφέρει ότι φάουλ (κατ’ επέκταση και πέναλτι) δίνεται μόνο όταν κάποιος κάνει χέρι σκόπιμα. Το πού πάει η μπάλα δεν έχει καμία σημασία. Αλλά, αυτά μας λένε οι φυλλάδες και οι δημοσιογράφοι/οπαδοί, αυτά μαθαίνουμε, δεν ανοίγουμε τα στραβά μας να διαβάσουμε και λίγο τους κανονισμούς.
Τέλος πάντων, αποφύγαμε τα χειρότερα σε ένα αγώνα στον οποίο παίξαμε άσχημα και που φοβόμουν αρκετά, κυρίως γιατί ήταν 2 κολλητά ματς με τον ίδιο αντίπαλο σε λιγότερο από 7 μέρες, και η διαφορά από τους πρώτους είναι η μικρότερη δυνατή. Επίσης, διατηρήθηκε σχετικά μακριά και η ομάδα των Ψυκτικών, που με την ισοπαλία θα πλησίαζε και αυτή.
Την ερχόμενη αγωνιστική (αύριο) έχουμε αγώνα με την μόνη ομάδα που μας έχει κερδίσει φέτος. Μάλιστα, μας κέρδισε σε έναν αγώνα παρόμοιο με τον χθεσινό, όπου οι αντίπαλοι παίξανε με το ίδιο στυλ παιχνιδιού και το παιχνίδι είχε παρόμοια εξέλιξη. Θεωρώ ότι πρέπει να κερδίσουμε οπωσδήποτε, ακόμη και με μισό-μηδέν, όχι για λόγους ρεβάνς ή οτιδήποτε σχετικό, αλλά γιατί την επόμενη εβδομάδα ακολουθεί αγώνας με τις Καλωδιακές και πρέπει να διατηρήσουμε οπωσδήποτε τον 1 βαθμό διαφοράς για να τους ξεπεράσουμε.
Συνεπώς, τα κεφάλια μέσα, μαζευόμαστε όλοι αύριο και κάνουμε τη δουλειά μας. Το παιχνίδι είναι στο χέρι μας. Και το ότι δεν ανεβήκαμε στην πρώτη θέση χθες δε σημαίνει τίποτε. Το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί στο τέλος κι όχι τώρα. Το χθεσινό αποτέλεσμα μας κρατάει σε απόσταση βολής και αυτό είναι στα σίγουρα θετικό…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου